O DRAMA HUMANO A filla dunha parella do Valadouro foxe en Xapón da ameaza nuclear

Os pais confían que filla e neta poidan ser evacuadas a España

Autor: O valadouro / a voz

Data de publicación:17/3/2011

Noticia escollida por:

Brenda Santos Pose,

Samuel Trillo Jurado

                Noticia recollida de:

La Voz de Galicia

A noticia trata dunha  familia que esta tranquilamente na casa cando de repente se dan conta de que esta a piques  de haber un terremoto.

La Unión Europea no reconocerá como Gobierno a la oposición al dictador libio

La OTAN sigue preparándose a la espera de "base legal" para poder actuar

ESTUDO Os nenos que queren oír máis veces o mesmo conto aprenden máis rápido

Autor:

londres / efe

Data de publicación:

21/2/2011

Noticia recollida por:

Noa Moledo

Adrián Moledo

Noticia quitada de:

La voz de Galicia.

Emergencia humanitaria en Italia tras la llegada de 4.000 inmigrantes

La mayoría ha llegado en pequeños botes desde Túnez a la isla de Lampedusa en los últimos cuatro días

EP Roma 13/02/2011 12:41 Actualizado: 13/02/2011 16:13

noticia escollida por:

Judith González Brea

Leticia Gallardo Jurjo

Noticia seleccionada de:

Diario público

Alertan sobre niveis elevados de contaminación en Galicia

O biólogo Ramón Varela advirte do exceso de óxidos de nitróxeno

Autor:

alfonso andrade

Localidade:

redacción / a voz

Data de publicación:10/2/2011

Noticia escollida por:

Víctor Rodríguez Carballo

Iván Rey Vilas

Noticia collida de:

La voz de Galicia

Ourense é a cidade galega máis contaminada por óxidos de nitróxeno totais (NOx), segundo o catedrático de bioloxía e doutor en ecoloxía Ramón Varela, que advirte do exceso que se manifesta noutras urbes como Pontevedra ou Vigo. Tráfico, industrias e calefaccións son algúns dos causantes destas emisións.

Varela explica que existe «un límite legal» de 200 microgramos por metro cúbico de aire para o dióxido de nitróxeno (NON2) que se aplica tamén aos NOx, xa que se expresan igualmente en microgramos por metro cúbico. Ese límite, medido cada hora, só pode pasarse en cada estación de control 18 veces ao ano, segundo o experto. «Non que levamos do mes de febreiro, Ourense xa chegou a esas 18 veces, e se collemos ou mes de xaneiro xa debe andar por trinta».

En Santiago xa se superou seis veces; en Pontevedra, cinco; en Vigo, tres, e en Ferrol e Lugo, unha este mes.

Os datos recollidos por Varela corresponden á páxina web da Consellería de Medio Ambiente, onde pode comprobarse a relación histórica. Así, en Ourense aparecen picos de 532, 517 e 504 microgramos entre as oito e as dez da noite do pasado día 2.

«A lei dei tamén que cando supéranse vos 400 durante tres medicións consecutivas existe a obriga de avisar aos cidadáns, e isto non se fixo», advirte Varela, que pide que os fiscais de medio ambiente, do mesmo xeito que en Madrid, actúen neste asunto e que os propios concellos esixan explicacións.

O exceso de NOx pode causar complicacións respiratorias a persoas con problemas, especialmente aos sectores máis sensibles da poboación, como nenos e maiores.

O biólogo confirmou tamén a La Voz de Galicia que a contaminación baixou drasticamente ao empezar a chover e que afecta especialmente a Ourense, ao estar pouco ventilada pola súa particular orografía.

A Consellería de Medio Ambiente dixo onte que non ofrecerá a súa versión sobre este asunto ata hoxe «porque é un tema complicado e hai que miralo ben».

Podedes ver tamén:

http://ecologiacbta854c.blogspot.com/2010/05/contaminacion-fisica-del-aire.html

 

adopcións baixo sospeita «Queremos que se saiba que non foi dada nin abandonada, foi roubada»

O goteo de nenos subtraídos no franquismo empeza a aparecer en Galicia

Autor:

maría cedrón

Localidade:

redacción / a voz

Data de publicación:

7/02/2011

Noticia escollida por

Lidia Villar Rodríguez

José Manuel Sueiro Moledo

Noticia recollida de:

La voz de Galicia

Había unha vez unha nena, María del Carmen Portas, á que a súa nai contou unha historia. A dun irmán que naceu no Hospital Provincial de Pontevedra en 1966, un neno ao que a súa nai só puido abrazar uns segundos, xusto tras o parto. Un bebé que, segundo dixéronlle entón, faleceu un día despois. Un fillo ao que nunca puido chorar no cemiterio, nin levar flores no día de Defuntos, porque ninguén lle chegou a ensinar o cadáver. Pero resultou que a historia coa que creceu esta veciña de Pontecesures ten supostamente un final diferente ao que lle contaron á súa nai no hospital. O relato é só un máis dos que describen as decenas de casos de nenos roubados que empezaron a destaparse en España ao longo dos últimos meses. E Galicia non quedou á marxe.A aparición dos primeiros afectados na comunidade provocou un efecto chamada. Algunhas sospeitas foron converténdose, aos poucos, en certezas. E cada vez son máis as familias que comezaron a atar cabos. «Levo como ano e medio investigando. Toda a vida pensei que ou meu irmán puido ser roubado, pero fas como que non queres revolver neso. O que pasa é que por mor de que foron aparecendo casos, empecei a buscar», explica María del Carmen agora.

Pero ese labor, ás veces, non lle resultou fácil. Atopou máis de pedra no camiño. «Antes fóra preguntar a Pontevedra, pero vías que che daban para atrás, dicían que iso tiña que estar prescrito. Veste soa, pero saber que hai máis xente que está non mesmo caso anima a buscar», conta. Por iso, fai un chamamento a todos os supostos afectados que poida haber na provincia. Porque xuntos poden facer unha forza maior. «Unha vez comentárao non médico e dixérame que non era a única, que unha muller comentou algo parecido, dixera», explica.

Aínda que na Asociación Nacional de Afectados de Adopcións Irregulares (Anadir), encargada de mover o asunto nos tribunais, aínda non lograron contabilizar os casos correspondentes a cada comunidade, fontes do colectivo confirman que hai varios en Galicia. «Estou a pasar todos os afectados a unha base de datos que nunca acabo, porque é continuo o goteo. Polo momento quero reagruparlos por provincias, por se hai que denunciar facelo en grupos e non individualmente», comentou esta semana a encargada dos afectados da zona norte.

Denuncias

Este colectivo foi o que presentou hai uns días unhas 261 denuncias ante a Fiscalía Xeral do Estado. A de María del Carmen era unha delas. A pesar de que dita institución xudicial non levará finalmente a causa en conxunto, coordinará todas as denuncias. Estas terán que ser presentadas nas súas correspondentes fiscalías provinciais. E esta muller busca máis casos ocorridos en Pontevedra. Porque unha reivindicación conxunta, pensa, fai máis forza.

En canto aos procesos abertos en Galicia, a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) non tiña a mediados desta semana constancia de que se houbesen xa presentado algunhas denuncias en xulgados galegos. Con todo, recomenda que estas se deriven ao xulgado situado na cidade na que presuntamente ocorran os feitos.

Cada unha delas é como un primeiro paso para saber que ocorreu. Porque as familias queren coñecer que foi dos seus fillos ou irmáns. E aínda que pasen moitos anos, non abandonarán. «??Por que buscas agora, poida que nin queiran saber de vós??, nos din algúns», explica esta muller. E a resposta que dá é clara. Contundente. Rotunda. «Quero que ou meu irmán saiba que a súa nai non ou abandonou. Ao contrario. Era ou primeiro fillo que tiña, un home. E cando ou atopemos, sería bo ter unha relación boa, porque imos darlle cariño, moito cariño», di.

Unha razón parecida é a que empuxa con forza a Teresa Prieto e á súa familia a buscar a unha irmá á que nunca chegaron a ver. Unha nena morena á que a súa nai unicamente puido abrazar uns dez minutos no hospital de Lérida, onde a trouxo ao mundo fai xa máis de cincuenta anos. E o único que buscan agora é, explica a súa irmá, que «coñeza que non foi dada nin abandonada, que foi roubada».

Teresa e os seus irmáns regresaron de Lérida en 1965. O pai aínda estivo naquelas terras uns anos máis. Cando naceu a irmá perdida vivían na montaña, pero ante unha complicación no embarazo, a nai foi en ambulancia ata o hospital dos pobres da capital. Foi soa. Porque o pai tiña que traballar. «Tivérono fácil con ela porque ninguén a acompañaba -conta agora Teresa- e só puido vela uns minutos antes de que a levasen».

Do mesmo xeito que noutros moitos casos, a esa nai tamén lle comunicaron logo o falecemento do bebé, pero nunca chegou a ver o cadáver. «Pediu que llo desen para enterralo, pero lle dixeron que os nenos que falecen e non están bautizados non se enterran», explica agora a súa filla desde Tui.

Un acuerdo histórico

Merkel respalda las reformas de Zapatero pero le pide nuevos ajustes

La canciller desembarca hoy en Madrid con su 'plan de competitividad' para la UE

Noticia escollida por:

Alba Martinez Maneiro

Noel Pais García

Noticia collida do xornal:

EL PAÏS

La estancia hoy en Madrid de la canciller alemana, Angela Merkel, solo dura seis horas, pero aún así esta cita es "la más importante de los últimos años entre España y Alemania", en palabras de Zapatero. Y no solo por la participación de seis ministros por cada parte -los titulares de Exteriores; Economía; Finanzas; Trabajo y Asuntos Sociales; Transporte e Infraestructuras; y Educación y Ciencia- o por la novedosa participación en el almuerzo de Moncloa de responsables de grandes empresas -como Cesar Alierta (Telefónica); José Ignacio Sánchez Galán (Iberdrola); o José Manuel Entrecanales (Acciona)-, dirigentes sindicales y patronales -Ignacio Fernández Toxo (CC OO); Cándido Méndez (UGT); Michael Sommer (Confederación Alemana de Sindicatos); o Juan Rosell (CEOE)- y responsables de las respectivas confederaciones de cajas de ahorros.

Angela Merkel

La canciller alemana ha sido recibida por el Rey en el palacio de la Zarzuela antes del comienzo oficial del encuentro bilateral. Don Juan Carlos ha saludado en inglés a Merkel y ha bromeado sobre la puntualidad de la canciller, ya que ésta ha llegado al encuentro minutos antes de la hora programada.

Durante la posterior reunión privada, en el despacho del Rey, el jefe del Estado español y la canciller alemana han tenido ocasión de abordar las últimas iniciativas españolas y europeas para superar la crisis económica y financiera, informa Efe.

Merkel -que ha llegado a Madrid un día después de la firma del anhelado pacto social y en vísperas del Consejo Europeo de mañana en Bruselas- se espera que dé un fuerte espaldarazo a las medidas adoptadas por Zapatero: de la reforma de las pensiones a la reordenación del sistema financiero.

Pero las palabras de elogio muy previsiblemente vendrán acompañadas por una advertencia de que España debe hacer todavía más, que aún hace falta una nueva vuelta de tuerca en el ajuste. Merkel trae bajo el brazo un "plan de competitividad", a cuya aprobación condiciona la ampliación del fondo europeo de estabilización de 750.000 millones; así como su flexibilización para permitir, por ejemplo, que los países más vulnerables puedan recomprar bonos en el mercado secundario y aliviar la presión sobre su deuda.

El plan con el que Merkel quiere avanzar hacia la armonización de las políticas económicas y fiscales -pactado con el presidente francés Nicolas Sarkozy- incluye medidas ya adoptadas por España, como el retraso de la edad de jubilación hasta los 67 años, pero también otras nuevas, como la desvinculación de los aumentos salariales y la inflación, o la prohibición legal o incluso constitucional de incurrir en déficit, a imitación de lo que ha hecho Alemania.

A NASA descobre seis planetas que viran ao redor dun sol

O novo sistema atópase a dous mil anos luz da Terra.

Data de publicación: 3/2/2011

Noticia escollida por:

Melanie Martínez Lago

Joan Martínez Lema

Noticia quitada do xornal:

La Voz De Galicia

A NASA anunciou o descubrimento, grazas aos datos do observatorio espacial Kepler, de seis pequenos planetas que orbitan ao redor dunha estrela similar ao Sol e cuxa masa oscila entre 2,3 e 13,5 veces a da Terra.

Orbitan dentro dun sistema bautizado como Kepler-11 e que chamou a atención aos científicos porque está composto por un elevado número de planetas de pequenas dimensións e moi xuntos, segundo recolle Efe.

Lanzado en marzo do 2009, o Kepler debe recoller datos e probas de planetas que orbitan ao redor de estrelas con condicións de temperatura medias onde poida existir auga líquida e, xa que logo, vida.

Grazas aos seus datos, astrónomos da Universidade de California de Santa Cruz (UCSC) analizaron a dinámica orbital deste sistema planetario e os resultados aparecerán no número do mes en curso da revista Nature. Para determinar o tamaño e a masa dos seis, o equipo analizou as medicións realizadas polo observatorio Kepler, que captou a luminosidade cambiante da estrela ao redor da que viran no momento en que pasan fronte a ela.

O fotómetro sensible do telescopio capta ese instante en que se interrompe o brillo da estrela, o que dá pistas aos científicos sobre o tamaño e masa do planeta, para comprobar entón o seu radio.

Medir as masas

«Isto non só é un sistema planetario sorprendente, senón que tamén valida un novo e poderoso método para medir as masas planetarias», sinalou Daniel Fabrycky, da UCSC, quen dirixiu a análise da dinámica orbital xunto co científico da NASA Jack Lissauer.

Os períodos orbitais dos seis planetas son inferiores a 50 días, polo que se trasladan dentro dunha zona que, a modo de referencia, podería caber na órbita de Mercurio, no noso sistema solar.

O sexto planeta é máis grande e está máis lonxe, polo que os científicos puideron determinar que ten un ciclo orbital de 118 días, aínda que non puideron calcular a súa masa.

«Dos seis, o de maior masa pode ser equivalente a Neptuno ou Urano», explica Jonathan Fortney, profesor de astronomía e astrofísica na UCSC, que dirixiu o traballo sobre estrutura e composición. Pero no caso dos planetas de masa menor, non hai comparación posible, xa que «son diferentes a calquera dos que temos no noso sistema solar», agregou.

«É o máis importante que ocorreu no campo dos planetas desde o descubrimento de 51 Pegasi b, o primeiro exoplaneta descuberto en 1995», declarou Jack Lissauer, da axencia espacial estadounidense NASA, en declaracións a AFP.

Ata hai poucos anos, as deteccións seguíanse desde a Terra con potentes telescopios. Con todo, no caso do sistema Kepler-11, os planetas son demasiado pequenos e a estrela que se estuda, que está a unha distancia de dúas mil anos luz, é demasiado débil para ser analizada desde aquí.

La UE quiere evitar el hundimiento del Estado egipcio

Los ministros de Exteriores de la UE se reúnen hoy en Bruselas para dar una respuesta unitaria a la situación en el país árabe.-Cameron advierte a Egipto que la "represión terminará mal"

RICARDO MARTÍNEZ DE RITUERTO | Bruselas 31/01/2011

Noticia escoliida por:

Uxía Cerbán Tuñas

José Angel Carreira Suárez

Noticia collida de:

El País.

Los ministros de Asuntos Exteriores de la Unión Europea se reúnen hoy en Bruselas acuciados por la crisis en Egipto, sobre la que deben emitir una resolución que también incluirá lo ocurrido en Túnez. "La Unión está a favor de una transición ordenada y de que se reconozcan las aspiraciones legítimas del pueblo egipcio, al tiempo que está interesada en que el Estado no se hunda", señala el ministro italiano de Exteriores, Franco Frattini, a quien inqueita el potencial cierra del canal de Suez y la llegada al poder de los islamistas Hermanos Musulmanes.

La reunión es la regular que cada mes mantienen los ministro de las 27 diplomacias europeas y tiene otros temas en la agenda (Irán, Bielorrusia, la protección a los cristianos en el mundo, Albania), aunque el foco estará puesto en Egipto. Hizo falta llegar al viernes por la tarde para que esa revuelta popular fuera incluida en la agenda, a pesar de que las calles egipcias ardían desde el martes anterior. En un principio los ministros sólo tenían previsto tratar hoy de la situación en Túnez.

"Queramos que la transición en Egipto sea ordenada, que respete los derechos del pueblo, pero teniendo cuidado con el extremismo islámico", declara Frattini en una reunión matinal con un grupo de cinco corresponsales en Bruselas. "La estabilidad de Egipto es fundamental apara el Mediterráneo y para Europa. Hay que evitar que se cierra el canal de Suez". El jefe de la diplomacia italiana valora la contención del Ejército y subraya que "hay que evitar derivas autoritarias".

Si la UE apoya las aspiraciones populares de Túnez y Egipto, no se atreve hacer lo mismo con otros países del norte de África que adolecen de las mismas carencias estructurales que han echado a la callea a tunecinos y egipcios. "No son colonias europeas", dice Frattini para explicar ese silencio. "Debemos seguir las aspiraciones populares. No ofrecer soluciones y que las adopten".

Ante la posible irrupción en Egipto del islamismo que representan los Hermanos Musulmanes, el ministro italiano subraya que la UE no quiere manifestar sus preferencias políticas, aunque hace una precisión significativa: "A Europa no le interesa tener en su vecindario un país en el que los radicales tengan el poder".

El primer ministro británico, David Cameron, ha advertido a Egipto de que "la represión" de las protestas no pondrá fin a la revolución en las calles, informa la agencia Reuters. "Si se opta por la represión, todo acabará muy mal en Egipto. Será malo para el mundo. Es la solución equivocada", ha dicho. No obstante, Cameron ha evitado pedir la salida de la presidencia de Hosni Mubarak y se ha limitado a unirse al llamamiento de Obama y reclamar "una transición ordenada. "

PENSIÓNS: As cotizacións apenas cobren o 64% das pensións galegas

O gasto en subsidios creceu nun ano catro veces máis que as contribucións

Autor:juan oliver

Localidade:redacción / a voz

Data de publicación:26/1/2011

Noticia Seleccionada por

Uxía González Liñares

Esteban González Liñares

Noticia tomada de:

La voz de Galicia

A Seguridade Social leva lustros gastando en pensións en Galicia moito máis do que recada en cotizacións sociais. O envellecido perfil demográfico da comunidade (alta taxa de habitantes en idade de xubilación e poucos ocupados), unido á fraxilidade da súa economía (un sistema produtivo débil con paro elevado e poucas empresas) explican ese fenómeno. Pero nos últimos anos a tendencia agudizouse ata o extremo. A caixa das pensións galegas estaría literalmente en quebra se tivese que financiarse por si mesma.

Nos últimos oito anos, a diferenza entre os ingresos e os gastos anuais da Seguridade Social en Galicia creceu un 120%, desde os 1.196 millóns de euros do 2002 aos 2.627 do 2009. Segundo os últimos datos do Ministerio de Traballo, o desfasamento roldaba os 2.270 millóns de euros a novembro do 2010, e probablemente achegarase aos 2.800 millóns no peche do exercicio, cando se contabilicen as pensións abonadas en decembro.

O 99% dos ingresos que obtén a Seguridade Social en Galicia proveñen das contribucións obrigatorias que achegan empresas e traballadores, mentres que o 97% dos gastos lévanllos os subsidios (as pensións contributivas son o 90%). Para a estabilidade do balance contable, o máis desexable sería que a proporción entre ambos os capítulos mantivésese, pero sucede exactamente ao revés.

As cotizacións apenas representan xa o 64% do investimento en subsidios. De feito, entre novembro do 2009 e novembro do 2010 os ingresos polas primeiras creceron un 0,8%, mentres que o gasto nos segundos subía un 3,8%. É dicir, case catro veces máis.

O desfasamento entre recadación e obrigacións de pagamento non só afecta a Galicia (as contas anuais da Seguridade Social só arroxan superávit en Madrid, Canarias e Baleares). Pero aquí maniféstanse en toda a súa crueza. O déficit galego é o segundo máis alto de España en termos brutos, só por baixo do de Andalucía (3.000 millóns); e o quinto en valores relativos (o 59% dos seus ingresos). Asturias, Ceuta e Melilla ocupan os tres primeiros postos con desfasamentos superiores ao 100%, con Castela e León no cuarto lugar e o 60,4%.

Unha revolución no século XXI

CONFLITO: Tunisia prepara un novo Goberno de transición para acalar as protestas

Este domingo preto dun milleiro de manifestantes procedentes do interior do país sumáronse ás manifestacións na capital.

EfeData de publicación:23/1/2011

Noticia seleccionada por:

Rodríguez Ferreiro, Ana

Sieira Castro, Lucía

Noticia sacada de:

La voz de Galicia

Tunisia prepara un novo Goberno de transición, integrado por personalidades recoñecidas e xestores, para acalar as protestas populares, que non cesan de pedir nas rúas que os ministros do anterior réxime salgan do poder, informaron este domingo a EFE fontes próximas ás negociacións.

O presidente interino do país, Fuad Mebaza, mantén contactos con varias figuras da época do primeiro xefe de Estado do Tunisia independente, Habib Burguiba, para sumalas a ese novo Executivo, do que sairía o actual primeiro ministro, Mohamed Ghanuchi, e o resto de dirixentes do presidente deposto, Zine o Abidine Ben Alí.

Mebaza, cuxa saída da presidencia non se cuestiona ao obedecer a un imperativo constitucional tras o baleiro de poder deixado por Ben Alí na súa fuxida, negocia así mesmo con representantes dos sectores sociais e políticos do país a creación dun Consello Constitucional, que se encargaría de elaborar unha nova Carta Magna.

Un dos nomes que se barallan para substituír a Ghanuchi é o de Ahmed Mesteri, ministro durante o réxime de Burguiba, pero que abandonou o partido no poder entón, o Neodestur, en desacordo co seu deriva autoritaria e fundou o Movemento dos Democrátas Socialistas (MDS).

Mesteri, con preto de 80 anos actualmente, retirouse hai anos da política, pero goza dun certo prestixio entre a elite do país, a pesar de que o MDS converteuse despois nunha das formacións de «oposición» utilizadas por Ben Alí para darlle aparencia democrática ao seu mandato, aínda que de feito lle apoiaban.

Namentres, a presión para que as figuras do poder anterior salgan do Goberno volveu hoxe ás rúas de Tunisia, onde preto dun milleiro de manifestantes procedentes do interior do país sumáronse ás protestas na capital.

Ante o Palacio de Goberno, na vella medina, unhas 2.000 persoas, entre elas moitos estudantes, continuaron pedindo a ruptura definitiva co antigo réxime e a profundización das reformas en todas as estruturas do poder.

Pese ao anuncio de que dous ex ministros de Ben Alí e un dos seus homes de palla á fronte dunha televisión privada foran detidos, a maioría dos tunisianos seguen sen crerse a vontade reformadora dun Goberno no que os dirixentes do presidente deposto ocupan todos os postos clave.

Aínda que as manifestacións non son excesivamente numerosas debido ao cansazo acumulado e ao desexo de volver á normalidade, os tunisianos debaten sen cesar nas rúas e ao minuto a evolución política.

Multitude de agrupamentos de decenas de persoas, prohibidos anteriormente, continuaban formándose hoxe na popular avenida Habib Burguiba e noutras rúas da capital para intercambiar información e opinións.

Os tunisianos recuperaron a tradición oral africana e se apelotonan para escoitar atentamente ás persoas que se van turnando no centro dun círculo para relatar os últimos acontecementos ou celebrar un mitin político improvisado.

A gran maioría dos cidadáns consultados por EFE consideran imprescindible a saída dos antigos ministros da ditadura do Goberno para levar a cabo as reformas que necesita o país.

«Non se pode facer nada novo co vello», asegura Chadli, un profesor de ensino medio para quen «hai que cambiar e meter a xente nova se se quere que o Goberno teña algunha credibilidade».

«A xente ten medo de que lle confisquen a revolución», recalca Jamal, un artista plástico de mediana idade, que desconfía de que o Goberno «estea a esperar a primeira oportunidade para volver atrás».

Aínda así, os tunisianos gozan da sensación de liberdade recuperada que se respira nas rúas da capital, algo completamente novo e inédito para o país.

Moitos comproban con asombro como a prensa privada -moi próxima sen excepción a Ben Alí e ao anterior partido do poder- publica agora en grandes titulares as manifestacións por todo o país pedindo «máis democracia» e destaca as opinións de lidérelos da oposición. Ata hai apenas unha semana e durante décadas, diarios como «A Presse» ou «Lle Quotidien», do mesmo xeito que os medios públicos raramente concedían un breve aos opositores e dedicábanse a enxalzar cotidianamente os logros do partido no poder e do presidente.

Egipto condena a muerte al asesino de seis cristianos

Noticia seleccionada por:

Álex Cambeiro Bao

Álvaro Cambeiro Oreiro

Información seleccionada de:

El País

Foto do último atentado contra os cristiáns Coptos a principios de xaneiro de 2011

Un tribunal de seguridad estatal egipcio condenó ayer a muerte a un hombre musulmán por haber asesinado a seis cristianos coptos y a un policía musulmán en enero de 2010 en Naya Hamady, en el sur de Egipto. El crimen fue perpetrado en víspera de la Navidad ortodoxa. El asesino, acompañado por dos cómplices, abrió fuego desde un coche en marcha sobre las víctimas, que salían de una iglesia.

Mohamed Ahmed Huseín fue condenado por "asesinato premeditado". La sentencia fue transmitida al Gran Muftí, máxima autoridad religiosa egipcia, competente para confirmar las condenas a muerte. El fallo sobre los dos cómplices será publicado el próximo 20 de febrero.

La sentencia se conoce en un momento de tensión religiosa en el país, después de tres atentados y agresiones contra la comunidad cristiana que han provocado numerosas protestas en distintas ciudades del país y la condena internacional.

El atentado más grave tuvo lugar la pasada Nochevieja, en la iglesia de los Dos Santos de Alejandría, en la costa mediterránea, donde un terrorista suicida pertrechado con explosivos acabó con la vida de 23 personas e hirió a otras 90 que participaban en la misa de medianoche. Hasta el momento, ningún grupo se ha atribuido la autoría del atentado, que las autoridades atribuyen a los islamistas.

A sima de Milleiros:

Como tapar o buraco do Courel

Unha das solucións que apuntan os expertos pasa por encher a sima de Milleiros con cascallo de lousa e cubrir o fondo cunha capa geotextil

Autor:

Francisco Albo

Localidade:

monforte/LA VOZ.

Data de publicación:

9/12/2010

Noticia seleccionada por:

Estefanía González

Esteban Figueira

Información Seleccionada de:

La Voz de Galicia

Aínda que pareza difícil, a sima que se abriu recentemente nun prado da aldea de Milleiros, na serra do Courel, podería someterse a unha operación de restauración, segundo opina o director do Instituto de Xeoloxía da Universidade da Coruña, Juan Ramón Vidal Romaní. A solución que propón consiste en encher o espectacular buraco con cascallos das explotacións de lousa da zona. Pero para levar a cabo unha operación deste tipo teñen que darse certas condicións xeolóxicas que aínda non se sabe se existen.

Segundo Vidal Romaní, o máis probable é que a sima -duns 28 metros de profundidade e unha anchura que oscila entre oito e doce metros- sexa creada polo derrubamento do teito dunha cova calcaria no subsolo, un fenómeno habitual nos relevos de tipo cárstico, como o son os dunha gran parte da serra. Segundo esta hipótese, ao afundirse a bóveda da gruta, a masa de lousa e terra situada por encima dela foi a parar ao interior desta cavidade. Para saber se o enchido con cascallos é factible, é preciso determinar antes o tamaño e a forma desa cova calcaria. «Se a cavidade ten unha estrutura horizontal e unhas dimensións moi grandes, non sería aconsellable encher o pozo, porque o material aínda tería moito espazo para expandirse polo subsolo e podería producirse un novo afundimento», apunta o geólogo.

A situación sería diferente se a suposta cova fose un pozo vertical do mesmo tipo que a sima de Aradelas -a máis profunda que se coñece en Galicia, cuns 160 metros de caída-, que se atopa a menos dun quilómetro do prado de Milleiros. «Nese caso si se podería intentar o enchido con cascallos, porque as simas desa clase son bastante estreitas no seu parte superior e sería fácil que o material queda estabilizado», sinala Vidal Romaní. De poder realizarse esta operación -continúa-, sería conveniente cubrir o fondo do pozo cunha capa geotextil para frear a acción erosiva das filtracións de auga. «Despois só habería que verter cascallos de lousa ata chegar á superficie do terreo e para rematar, cubrir o buraco con terra para restaurar o prado», agrega.

Sondaxes con georradar

Para saber con certeza que dimensións e que tamaño pode ter a presunta cova calcaria situada baixo o prado será preciso realizar unha sondaxe con georradar. Vidal xa contactou con especialistas da Universidade de Vigo que utilizan esta técnica e sinala que están dispostos a levar a cabo as análises cando o solicite o Concello do Courel ou algunha outra institución.

Foto do gran Buraco do Caurel

Chapuzas galegas: Peto de ánimas multifunción

Carmela Dávila retrata en Ribadavia unha peculiar concentración de servizos ao redor dun monumento tradicional.

Autor:

Redacción dixital

Data de publicación:

15/11/2010

Hora:

Actualizada ás 10:49 h

Noticia seleccionada por:

Cristina Moledo

Noelia Regueira

Información obtida de:

La voz de Galicia

Os Petos de Ánimas son caixas nas que os vivos metemos esmolas para acadar a salvación relixiosa das almas. Desa maneira salvámonos a nos mesmos e tamén ós mortos porque están no purgatorio e teñen que ir ó ceo e non ó inferno

En Galicia temos Petos de Ánimas dende o século XVI pero aparecen na súa maior parte dende o século XVIII

Adoitan aparecer nas encrucilladas polo temor tradicional da xente do país os cruces de camiños

Neste caso resúltanos rechamante  o desperdicio e os estragos que se poden chegar a facer cun monumento tan antigo. Xa que lle teñen posto con pouco respecto un espello, un poste da luz, unha papeleira e un cartel de anuncios. A este paso nin poderemos ver o monumento

Onda Xigante

TEMPORAL EN GALICIA A onda xigante que varreu o paseo marítimo da Coruña

A forte ondada levou por diante 162 metros de paseo marítimo coruñés sen respectar nin a balaustrada nin os bancos de pedra.

Autor:

La Voz

Data de publicación:

10/11/2010

Hora:

Actualizada ás 19:36 h

Noticia seleccionada por:

Anabel Cerbán

Felipe Alvela

Información quitada de:

A Voz de Galicia (Edición en Galego)

Ondas de ata doce metros de altura derrubaron na madrugada de onte 162 metros da balaustrada do paseo marítimo da Coruña, na zona da fonte das Catalinas, ademais de distintos tramos de protección e mobiliario urbano nos Pelamios, San Roque e as Escravas.

Non houbo que lamentar danos persoais, pero no céntrico areal coruñés o temporal deixou un regueiro de desfeitas. A ondada levou consigo catro farois situados na parte superior da varanda de formigón, que rodaron polo asfalto coma se de follas de papel tratásense. O embate do mar foi de tal magnitude que, a pesar de impactar contra o pretil ornamental e frear o seu ímpeto, levou ao seu paso catro bancos tamén de formigón. Os asentos chegaron ata a vía de circulación, a uns cinco metros da súa localización orixinal, e ata un deles parou xusto ao pé da fonte das Catalinas tras deixar esmagados os sebes e arbustos que atopou no seu camiño

Ao ser arrastrado, un dos bancos rompeu unha tubaxe de auga que fixo que se formase de inmediato unha especie de géiser. Ante esta incidencia foi necesaria a participación dos técnicos da empresa municipal de augas Emalcsa para emendar este problema.

Marruecos desmantela por la fuerza el campamento de El Aaiún

Unidades militares y policiales marroquíes han entrado hoy sobre las 07.15 (hora local y GMT) en el campamento de protesta saharaui de Gdaim Izik, cerca de El Aaiún, para desmantelarlo por la fuerza, según han informado testigos presenciales.

Noticia seleccionada por:

Brenda Esperante

Rocio Lavandeira

Matan a 15 jóvenes en Ciudad Juárez, en otro lance de una guerra civil encubierta

24.10.2010 Un comando armado irrumpió en la fiesta que celebraban y les disparó

Traballo feito por:

Alba Alvite

David Ameijeiras

Información orixinal quitada de:

http://www.elcorreogallego.es/panorama/internacional/ecg

QUINCE JÓVENES han muerto y otros dieciséis han resultado heridos la pasada madrugada en la fronteriza Ciudad Juárez, la urbe más violenta de México, cuando un comando armado irrumpió en la fiesta que celebraban y les disparó, informó el diario Juárez Hoy en su página web. Es oportuno recordar que la noche del pasado 31 de enero se registró otra masacre contra jóvenes a manos de un comando armado, que acribilló a 28 personas y como resultado 14 fallecieron. Este tipo de actos llevados a cabo por bandas de narcotráfico y paramilitares hacen de México un país en "guerra civil". El ataque de la noche del viernes se produjo en una vivienda donde, varios cadáveres estaban apilados en una especie de garaje a la espera de ser levantados por la autoridad judicial. Once de los jóvenes murieron en el acto, mientras que una chica de 15 años falleció mientras era trasladada y otros tres perdieron la vida en la Clínica 66 del Instituyo Mexicano del Seguro social al que fueron evacuados.

O TERRORISMO DE AL-QAIDA

Traballo feito por:

Noelia Barreiro e David Ameijeiras

información quitada de:

http://www.lavozdegalicia.es/mundo/2010/10/07/0003_8768878.htm

Diplomáticos británicos escapan de un atentado de Al Qaida en el Yemen, y un francés es abatido a tiros

Cuatro diplomáticos británicos escaparon con vida ayer en el Yemen de un supuesto ataque de Al Qaida, mientras que un francés que trabajaba para una firma petrolera austríaca fue asesinado por un guardia de seguridad privado, en momentos en que crece el temor a un aumento de la actividad de la red de Bin Laden en este país.

Cuatro diplomáticos británicos escaparon con vida ayer en el Yemen de un supuesto ataque de Al Qaida, mientras que un francés que trabajaba para una firma petrolera austríaca fue asesinado por un guardia de seguridad privado, en momentos en que crece el temor a un aumento de la actividad de la red de Bin Laden en este país.

Testigos relataron que dos terroristas disfrazados de barrenderos dispararon con un lanzagranadas contra la parte trasera del vehículo diplomático. El arma la habían escondido en una bolsa de basura. En abril, un convoy de la Embajada británica en Saná fue blanco de un atentado suicida, del que salió ileso el embajador.

En otro incidente ocurrido en Saná, un guardia yemení abrió fuego contra varios extranjeros en la oficina de la compañía energética austríaca OMV hiriendo mortalmente a un experto francés. Un testigo dijo que antes de abrir fuego exclamó Allahu Akbar (Dios es grande). Sin embargo, la compañía petrolera y gasista insiste en que el tiroteo que tuvo lugar en su oficina en el Yemen no fue por motivos políticos.

Curiosidade histórica novidosa e mundial

Por: Ana Carballo e Sergio Bouzas

Información quitada de: 

http://www.elmundo.es/elmundo/2010/10/04/cultura/1286152406.html

Winston Churchill, en el 'top ten' de las listas de éxitos musicales británicas

El líder británico de la Segunda Guerra Mundial, Winston Churchill, se convirtió en el único primer ministro de Reino Unido en entrar a las listas de éxitos discográficos cuando un álbum con algunos de sus discursos más famosos musicalizados, debutó entrando en el cuarto lugar del top-ten el domingo pasado.

El álbum 'Reach For The Skies' fue grabado por la banda central de la Fuerza Aérea Real Británica (RAF por sus siglas en inglés) para conmemorar el aniversario número 70 de la Batalla de Gran Bretaña, un combate aéreo crucial para las fuerzas británicas y alemanas en 1940.

"Es grandioso que de una larga lista de estrellas como Elvis, Madonna, Cliff (Richard) y The Beatles, ahora podamos agregar a Churchill", dijo Martin Talbot, director general de la Compañía Oficial de Rankings de Reino Unido (OCC por sus siglas en inglés).

Otro nuevo en la lista es KT Tunstall con 'Tiger Suit' en el número cinco, informó OCC, mientras que Eric Clapton por vigésima quinta vez está entre los mejores 10 con 'Clapton' en el séptimo lugar.

En la lista de solistas, el londinense de 21 años Tinie Tempah llegó al primer lugar con su segundo sencillo 'Written In The Stars', que vendió más de 115.000 copias en su primera semana, una cifra que sólo han alcanzado otros dos sencillos este año.

'Make You Feel My Love' de Adele saltó al cuarto lugar desde el 102 de la semana pasada, viendo resurgir su popularidad después de aparecer en el programa de talentos británico 'X Factor' el fin de semana pasado.

Winston Churchill

Durante a primeira guerra mundial foi considerado un dos responsable do desastre do desembarco de Galípoli. Recibiu o premio nobel de literatura. Participou en política. Tivo unha infancia bastante difícil. Dende moi novo formou parte do exército de Gran Bretaña

Estivo algúns anos na India e deixa o exército para comezar unha prolongada carreira en política. Tamén traballou como xornalista.

Como político presentouse a varias eleccións polas cales acabará ocupando varios cargos chegando a ser en primeiro lugar viceministro e logo ministro de asuntos internos.

No período de Entreguerras sigue ocupando outros cargos como Ministro de Facenda. Pronto fixo ver a Gran bretaña que era importante militarizarse para estar preparados contra o nazismo de Adolff Hitler. De feito Churchill foi durante algún tempo o único que denunciou o rearme de Hitler.

Isto fará que sexa un dos mais importantes Primeiros Ministros de Gran Bretaña durante a segunda guerra mundial, levando ao seu país á victoria fronte as tropas fascistas de Alemaña e Italia

     A miña afección polo piragüismo comezou nunha excursión con Atlantis Adventure na que me metín no mar cunha piragua autovaciable. Despois estiven buscando algún curso ou algo que tivese que ver con piragüismo, e atopeino no concello veciño, Dumbría, a través de Naturmaz, xa que o noso concello, Mazaricos, rexeitara a oferta de formar un club porque lle parecía caro aínda que penso que tamén tiña relación con ser un deporte que non tiña porterías e non xogan 11 contra 11.

 

Pregúntanme moitas veces se non temos medo practicando este deporte. Cando estou dentro dun río estou nerviosa, alerta por calquera movemento raro da auga, feliz e intentando coñecer o río para que os nervios se transformen en ganas de xogar co río (ondas, rulos, escuma...) e incluso en relaxación. As sensacións de estar dentro dunha piragua nun río de augas bravas son moi difíciles de explicar, xa que dependendo do río, do lugar... as sensacións varían, todas menos a felicidade e a liberdade de moverte pola natureza.

 

Nas competicións de piragüismo ven xente de toda España: Murcia, País Vasco, Cataluña, Fraga, Salamanca, Écija, Galicia... A maioría da xente coñecémonos entre nós e somos grandes amigos. Todos son xente san, divertida e amante do deporte e da natureza.

 

O calendario dos palistas cadetes ou de categorías superiores consta de seis probas nacionais e seis da liga galega de Augas Bravas (en ambos contando cos campeonatos e nas galegas contando coas 2 que non son de slalom, senon que unha é de rodeo e a outra de descenso). Nas competicións que participes gañas puntos (o clube tamén) que che sitúan nun posto do ranking nacional ou do autonómico. Pero onde se decide todo é nos Campeonatos, o de España é no canal olímpico da Seu d'Urgell e o de Galicia este ano vai ser en Ponte Olveira (Dumbría) o 14 e o 15 de xullo (nun principio).

 

 

O slalom é un deporte con bastante dificultade xa que podes se o mellor con diferencia, pero con que cometas dous fallos (moi tontos e un en cada manga) podes quedar moi atrás. En todas as categorías hai 4, 5 ou 6 palistas moi bos e os podiums van cambiando (agás excepcións). Este é un deporte que require moita concentración e precisión. Gústame moito porque ademáis de exercitar a maior parte do corpo (incluso as pernas) exercitas tamén o cerebro xa que tes que pensar formas de entrada e saída das portas, paladas (circulares, orientadas, apoios...), contar as paladas para que coincidan como qeremos, lectura de río, coñecer os movementos da auga...

Animádevos a gozar dos nosos múltiples ríos e apuntádevos.

Viaxando por Galicia, a pesar do que moita xente pensa, non todo é igual e moitas cousas son distintas. A paisaxe, o clima, o xeito de facer as casas, a realización das morcillas ou dos rixóns, a importancia da gandería e o tipo de vacas…Uns pensan que teñen as mellores centolas e outros os mellores grelos, cebolas, patacas…Uns presumen de praias longas e brancas e outros de monte cerne de madeira persistente pola que o tempo non pasa. Existe a Galicia do eucalipto, a do piñeiro, a do carballo (xa menos) e a do castiñeiro (por desgraza en inmenso perigo por pragas e raras enfermidades). Existe unha Galiza de 1000 ríos según Castelao e de 10500 ríos, regatos, e distintos cursos de auga segundo os xeógrafos e os pescadores entendidos. Existe unha Galicia que pasa a categoría de “Jalicia”, ou “Jhalisia”segundo onde te atopes. Existen, en fin, diferenzas que nos unen por competencia veciñal.

Non obstante tamén existen aspectos comúns e un deles, tema deste noso primeiro blog, é o da arquitectura popular. De todos os monumentos e construcións erguidas polo pobo galego a mais común na nosa terra son os hórreos. De existir esa Galicia dos mil ríos tamén existe a Galicia do millón de hórreos. É unha construción típica, de uso común, imprescindible no pasado, con desenvolvemento distinto nas comarcas galegas pero cunha esencia semellante. É deses escasos símbolos que, a pesar de ter perdido a súa función como instrumento da casa de labranza, ten incrementado o seu valor decorativo e simbólico na idiosincrasia do noso entorno rural. E iso é de agradecer nunha xente que, tradicionalmente, é moi dada a desfacerse do vello para aceptar o mais rápido posible a mal entendida modernidade.

O hórreo, o piorno, a cabaceira, o cabazo, o caínzo (que todo ven sendo o mesmo ou, cando menos, ten a mesma finalidade) é un claro exemplo de arquitectura popular do que temos recollido múltiples e destacados exemplos na nosa actividade.

Contan que os hórreos eran antigamente cilíndricos, pero pronto pasaron a ser rectangulares e estreitos. A primeira referencia gráfica que conservamos sae nas “Cantigas de Santa María” de Afonso X O Sabio e, como podedes ver na foto, xa daquela o hórreo tiña un gran parecido co noso actual hórreo galego (excepto na porta co arco de ferradura).

Non podemos despistarnos do feito de que nesta imaxe sexan uns monxes os que atopan os hórreos cheos de gran. A situación social durante a Idade Media e a Idade Moderna fan que os hórreos mais grandes sexan os daqueles que teñen que conservar maior cantidade de gran: Igrexa e Nobreza. A esta conclusión xa temos chegado comentando as fotos que se teñen colgado de Arcos e San Cristovo, completando as vistas cos de Cabanude, Lago, Vilaferreiros, fieiro, A Picota ou Olveiroa. Concretamente, en Mazaricos, os hórreos mais importantes (medindo a importancia pola cantidade de pares de pés) son aqueles que pertencías ás Casas Reitorais das distintas parroquias (mirade nas fotos o de Arcos ou o de Mazaricos). A existencia dun imposto polo que os campesiños tiñan que pagarlle ós cregos o 10% de todo o que colleitaban (Décimo ou Diezmo) obrigaba ós párrocos a ter grandes hórreos para conservar as cantidades de gran (centeo, trigo e, dende o século XVII, millo) que as familias campesiñas lles entregaban.

Posteriormente, co cambio social, coa desamortización, a supresión dos foros e a xeneralización da propiedade da terra entre as clases baixas, cada familia pasou a precisar dun hórreo no que gardar a colleita e, ó mesmo tempo, conservar o gran que sementaría no ano seguinte. Iso convertía ó hórreo case no “banco” no que a familia gardaba a súa riqueza, no seguro de supervivencia.

Concretando  datos dos hórreos de Mazaricos observamos que a maior parte son case completamente en pedra moi labrada ou con aspecto de ter sido pouco traballada (diferentes de outras zonas de Galicia onde se empregan tamén ripas de madeira) aínda que modernamente teñen aparecido algúns de ladrillo ou cemento. Pero en ningún caso aparece a madeira. Precisamente son os mais antigos os que empregan a pedra sen labrar e superpoñen nas paredes laxes de diferentes tamaños separadas por pequenos espazos por onde entra o aire.

A cuberta ten dúas vertentes e emprega maioritariamente a tella do país se ben é certo que esta é a parte que temos visto mais deteriorada nos hórreos que temos fotografado xa por ter caído, xa por ter sido substituída pola uralita que imita a cor das tellas. Lembrade que sempre é recomendable rematar o esforzo non só conservando o hórreo, senón tamén conservando a presenza, as tradicións e as costumes da súa aparencia completa.

Polo que observamos nas nosas fotos, a maioría están feitos sobre pés aínda que tamén temos exemplos de hórreos sobre muros ou valos que axudan a distanciar esta construción do húmido chan de Mazaricos. Tal como apuntaba un dos nosos colaboradores, sempre existe un elemento coñecido como tornarratos ou capas que evitan a entrada de invitados non desexados nos manxares gardados no interior do hórreo. É raro ver en Mazaricos cabaceiras que teñan dúas portas, aspecto relacionado directamente co escaso tamaño destes monumentos no noso concello. O certo é que nos mais grandes xa vemos que tamén incorporan portas nos laterais para acceder con maior facilidade ó pan do interior.

Aspecto curioso do noso concello é o feito de que algún hórreo pode quedar repartido entre varios herdeiros cando se reparten as propiedades da casa, aínda que a perda de utilidade deste edificio ten feito que hoxe, na maioría dos casos, o hórreo quede como parte integrante da casa á que está vinculado.

En fin, chega de momento, pronto teremos unha segunda parte deste blog co nome das partes do hórreo e con estatísticas concretas sobre Mazaricos feitas polo alumnado do CPI A Picota no “IV caderno de cultura popular do concello de Mazaricos no ano 1991”

Un saúdo a todos os que vos achegades ó noso recuncho do CPI A Picota de Mazaricos. Benvidas e Benvidos no esforzo de traballar pola nosa historia, polos nosos lugares e polo noso patrimonio.

Agradecemos a Iohans Albus e a Rocio09 a captura da foto que nos sirve para darvos a benvida ó noso blog e que o resto de España veu na serie "Física e química" (http://www.fotolog.com/mazaricos_gz)